Verslag Dolomieten week 2017

Verslag Dolomieten week 2017

Wat zou het worden: een week Dolomieten of een weekje Ardèche? Het werd een weekje Dolomieten. Voordat je goed en wel op reis bent, gebeurt er nog wel het een en ander.

 

Harry en Erika gingen bij nader inzien toch een lange rondreis maken. Danielle vond een baan en ging niet mee. Jan M. kwam een week eerder ernstig ten val in Slovenië, liep een voedselvergiftiging op en ging ook niet mee. Daarom was van Jenny heel begrijpelijk dat haar zin om mee te gaan, verdwenen was. Gerard S. twijfelde in verband met zijn gezondheid, maar naarmate de week Dolomieten naderde, besloot hij steeds meer om mee te gaan. Mede door enig aandrang van ons. Sievert zijn Audi werd op de vrijdagmiddag nog met schade afgevoerd, maar dit werd tijdig hersteld. Dus klaar voor vertrek. 

Gerard B. en Marianne gingen net als Sievert in hun snelle Audi’s. Henk, Wouter en Marcel gingen in de Touran en Harry, Jos, Gerard S. , Jan S. en ik met z’n vijven gingen met de gehuurde Centurybus. 

Ik vond het overigens wel gezellig in de bus maar realiseerde mij later of anderen dat ook vonden…… vast wel. We zijn ruim op tijd, ‘s nachts om drie uur weggegaan. En inderdaad, de wegen in het zuiden zaten tjokvol. Files en één pas was afgesloten. Maar tegen negenen ‘s avonds kwamen we bij het appartement aan. Een bed opzoeken en het restaurant in. Daar troffen we Henk, Marcel en Wouter. Sievert kwam later. We waren compleet nu. En wat kan er dan nog misgaan? We hadden notabene onze eigen medische staf en kok bij ons.

Thuis hadden we de weersvoorspellingen al gevolgd. Dat leek niet best. Veel regen. Op de zaterdag dat we aankwamen was het erg nat. Maar anderdaags was het prachtig weer en dat is de rest van de week ook zo gebleven. Mooie blauwe luchten en als je lekker warm boven op een top van ca. 2000 meter aankwam, ervoer je een lekker winterweertje. Zonnig, droog en fris.

Wouter heeft de routes gemaakt. Hij heeft hier werkelijk ontzettend veel tijd in gestopt en noemde dit zelf “een afwijking”. Hij had een compleet draaiboek gemaakt en tijdens de ritten wist hij alles feilloos uit zijn hoofd. De Felix Levitan van de Dolomieten week! In de keuken van het complex werd zijn grote tekening aan de tv opgehangen en ‘s avonds na het eten was er bespreking van de routes. Compliment gaat bij deze toch ook naar onze kok Gerard B. Hij doet dit al vele jaren en wordt gepocht hoor! Niemand klaagt.

De eerste rit was de Sella ronde. Vanuit Colfosco ondermeer over de Sella van 2.249 meter,  de Gardena van 2.121 meter en de Pordoi van 2.239 meter hoog. De openingsrit zat er op. De kaarten waren geschud. Iedereen wist zijn plekkie wel al in de groep. Wat zich vooraan in het peloton afspeelde was ik geen getuige maar kon het wel vermoeden. Op de maandag werd de Valparola ronde gefietst. Hier werd de Campolongo van 1.875 meter en de Valparola zelf van 2.198 meter hoog genomen. Dinsdag de Giau ronde,  met de Giau van 2.233 meter en met de Falzarego van 2.105 meter hoog. Woensdag de Fedaia van 2.075 meter hoog, met een stijgingspercentage van de laatste 5 kilometer van gemiddeld 17%. Op donderdag zijn we met de auto naar Cortina gereden om de Tre Groci van 1.805 meter hoog en het hoogste punt dacht ik, de Tre Cime di Lavaredo van 2.362 meter hoog te beklimmen. In deze tocht zat een mooie overzichtelijke afdaling van 18% over circa 5 kilometer. Dus dat ging hard!
De vrijdag hebben we voor onszelf genomen en nog wat rond gefietst. Want dat kon nog. Sommigen hebben zes dagen gefietst en anderen nog een dag gewandeld. Marmotten werden hier wel gehoord, maar niet gezien.

Er waren geweldige klimpartijen van regelmatig rond de 10 tot 15 kilometer lang en met een stijgingspercentage van vaak ruim boven de 10%, met formidabele uitzichten en afdalingen, schitterend weer en een fantastische stemming. Dit is iets om niet te vergeten.

 

Wim Koerts