Verslag Nederlands clubkampioenschap tijdrijden 2017

Op zaterdag 30 september is het Nederlands Clubkampioenschap Tijdrijden. Dit schijnt al een heel oude traditie te zijn ter afsluiting van het wielerseizoen. Ook profs sluiten dan weer aan bij hun oude cluppie. Zo hebben we Wilco Kelderman en Jos van Emden kunnen spotten. Dit geldt ook min of meer voor de Windhappers. Wij hebben ook onze eigen toppers. Allereerst is daar natuurlijk Cor van Leeuwen, meervoudig winnaar van klassiekers en was dit jaar nog winnaar van de Omloop van de Veenkoloniën. Ook hadden we een heus Nederlands kampioen binnen onze gelederen, René Boerhof. Dit jaar Nederlands kampioen leraren geworden. Ook Erwin is Nederlands Kampioen, maar dat was met hardlopen en dat telt natuurlijk niet. Over de laatste topper gesproken, deze had een wat minder seizoen door fysieke problemen in het begin van het seizoen, maar was daarom zeer gretig om het seizoen met een topprestatie af te sluiten. Voor de rest bestond het team uit amateur renners die zich begeven in de kelder van de Amateur Divisie van de KNWU, te weten Herald Struik, John Meijer en onzen Coming Man Iwan Schut. Houdt deze laatste in de gaten, zelden zoveel talent gezien.

Aan de voorbereiding zou het niet liggen. Na een paar gedegen trainingen waar al behoorlijk hard werd gereden, durfden we al een paar gewaagde doelstellingen uit te spreken. Het zou mogelijk moeten zijn om boven onze noordelijke concurrenten te eindigen, te weten Omega en Toer 80 en we zouden min 45 km/uur gemiddeld willen rijden. Iedereen was overtuigd dat dat ging lukken. Ook op de dag zelf zouden we niets aan het toeval overlaten. Zo hadden we werkelijk alles bij ons waar een doorsnee profteam niet voor onder zou doen. Een korte opsomming: een partytent, 5 taxcen, wel 30 reservewielen, 18 kledingsetje, 6 campingstoeltjes een begeleidende bus (fam Boerhof bedankt voor de ondersteuning en dat jullie de bus wilden besturen), en zowaar een verdwaalde sponsor (fam. Schut bedankt dat jullie er waren en voor de ondersteuning, wie hadden anders de zweterige jasjes aan moeten/willen pakken bij de start). Echter wat we niet in de hand hadden was het WEER!!

Al de hele week werd met angst en beven diverse weer apps in de gaten gehouden met de vraag, zou het gaan regenen of blijft het droog. Want als er een ding klote is is dat het regent tijdens een TTT. Gelukkig vonden we elke dag wel een weer app dat droog weer voorspelde. Steeds meer leek het erop dat het droog zou zijn tussen 14.00 en 15.00 (de tijd dat wij zouden moeten fietsen). Dus vol goede moed vetrokken we zaterdagochtend naar Dronten….

Aangekomen in Dronten hadden we al snel een mooi plekje gevonden waar we onze partytent op konden zetten en ook nog eens dicht bij de sporthal. Dat was wel handig, want op de een op andere manier moet iedereen voor aanvang van een wedstrijd eerst nog even “faxen”. De Partytent bleek een gouden greep. Want waar we de hele week al bang voor waren gebeurde; het regende. En niet zo maar regen, het kwam met bakken tegelijk uit de hemel. Maar gelukkig hadden we onze partytent. Zal Cor eeuwig dankbaar blijven. Cor nam snel met ons het programma van de dag nog even door. Of was het Erwin, ik weet het niet meer. Fietsen werden gecontroleerd op de juiste door de KNWU voorgeschreven afstelling, kleding werd klaar gelegd, bidons gevuld, benen ingesmeerd, lekker warmdraaien op de Taxc onder de partytent, als het aan mij gelegen had waren we daar gebleven. Op een gegeven moment zei Cor: jongens we hebben nog 5 min en dan gaan we naar de start. En dan op een op andere manier ligt niets meer op de plek waar je iets had neergelegd, STRESS… zodat we ondanks dat we 2 uur van te voren aanwezig waren net op tijd bij de start waren.

Daar sta je dan op het start podium met je team maten. Allemaal strakke koppies. Wetende dat je een uur lang boven je theewater gaat fietsen en pijn gaat lijden (behalve Cor dan). Kijkend op een spiegelglad wegdek waar wel 3 cm water op ligt. En klinkers die zo glad zijn dat ze vragen om valpartijen. Dat wordt afzien. 30sec , 29, 28…..2,1,0, dan zijn we vetrokken en kan het pijn lijden beginnen. De eerste bochten gaan goed en we gaan als een stelletje bejaarden door de bochten. Na de bochten werd er hard aan getrokken om zo snel mogelijk weer op snelheid te komen om de langzame bochten te compenseren en vlot werd de 50 km/uur weer aangetikt. Het leek wel een criterium, hoorde ik Erwin zeggen. Het harde aanzetten had echter wel gevolgen. Al snel vielen er gaten tussen de verschillende teammaten na een bocht. Als de voorste dan 50 rijdt moet de achterste al 60 rijden om weer aan te sluiten. Dit koste René de kop en moest lossen. Ook kwamen we er al snel achter dat het niet dragen van een bril niet handig was. Door het natte wegdek kwam het sproeiregen van je voorganger recht in je gezicht en in je ogen. Wat dicht op je voorganger rijden haast onmogelijk maakte. Op een gegeven moment draaiden we de dijk op. Met de kop vol in de wind op een dijk langs het IJsselmeer, op een recht stuk weg waar geen einde aan leek te komen, kwamen we uiteindelijk goed in ons ritme en begon de machine te draaien. Na een tijdje, het leek wel 3 dagen, draaiden we van de dijk af en wisten we dat het zwaarste gedeelte erop zat. dachten we…In de polder heb je schijnbaar nooit wind mee. Via een lusje waar Herald nog bijna in de sloot belande door een gladde bocht, maar werd gered door de sompige berm, kwamen we weer op dezelfde dijk terecht. Echter nu met wind in de rug en werd de 50+ weer aangetikt. Al snel kwam het bordje van nog 10 km in het zicht. En dat was maar goed ook want bij de meesten was het beste er nu wel af en werd alleen nog op karakter gefietst. Want wat ontbrak aan talent konden we erg goed compenseren door karakter. Met z’n 5ven haalden we uiteindelijk de finish en al snel bleek dat we 1 van onze doelstellingen hadden gehaald en sneller waren dan Toer80 en René en Iwans Teamgenoten van Omega. De 45 per uur hebben we niet gehaald en werd 44.4 gem. Dat kunnen we echter toeschrijven op het weer anders hadden we dat zeker gehaald. Uiteindelijk zijn we 57ste geworden en daar zijn we zeer tevreden over.

Terugkomend bij de tent vonden we een hevig teleurgestelde René. Hij baalde als een stekker. Het bleek namelijk dat hij bijna weer bij de groep had aangesloten en dat hij 17 km achter onze volgauto had gezeten. Maar aansluiten op een dijk waar we volle bak reden met wind tegen is nagenoeg onmogelijk….ook dit hoort helaas bij het wielrennen. Soms zit het mee, maar veel vaker zit het tegen (als je geen Sagan heet).

Samenvattend kunnen we zeggen dat het een gezellige en geslaagde dag was. Tijdens het afsluitend etentje kwamen voorzichtig al weer de plannen voor het volgend jaar op tafel. We weten nu waar ons piekmoment moet liggen en als we dan ook nog een sponsor kunnen vinden voor wat investeringen in materiaal, zoals een snel pak, dan zouden we het resultaat van dit jaar zeker kunnen overtreffen.