IJsselmeertocht 2017

Tijdens een ledenvergadering kwam de vraag of we weer eens een rondje IJsselmeer gaan fietsen.

Er bleek behoorlijk veel animo te zijn en daarom heeft de activiteitencommissie de organisatie van deze tocht op zich genomen. Maar liefst 18 enthousiaste deelnemers (helaas konden een paar renners vanwege hun blessures niet mee), stonden op de definitieve startlijst.
Vrijdag 23 juni 15.30 uur verzamelden we bij het gemeentehuis in Stadskanaal. Johan Verhoeven en Kirsten Verhoeven stonden klaar met hun mooie grote wagen, vol met tassen van de deelnemers en reservewielen etc. Jakob Lourens en Hiske Sterenborg stonden klaar met de “Pas op! Bezemwagen” bus van Harm Hendrik Speelman, vol met alle proviand voor onderweg. Deze bus was speciaal beletterd met het prachtige logo van de club. Mede mogelijk gemaakt door Electroworld Bakker, Verhoeven witgoedservice, Bouwbedrijf Speelman en Roskamp Automaterialen. We hadden zwaailampen van Jan Luikens Banden en van Egbert Egberts reservematerialen voor pech onderweg en sportvoeding.
Om 16.00 uur sprak Gerard Storck ons toe, samen met wethouder Boen die tevens het startschot gaf! Na deze knal gingen we van start voor dit mooie avontuur.
13 mannen en 5 vrouwen, de meesten uit groep 1 en 2 en nog 2 van groep 3.

We hadden goede afspraken over het tempo en gelukkig hield iedereen zich daar aan.wink Kopwerk werd naar kunnen gedaan, dan is het extra fijn als er sterke mannen en vrouwen in de groep zitten.
De eerste stop na 75 km zou bij de auto zijn. Omdat het regende hebben we bij de automaterialenhandel in Gorredijk gevraagd of we in hun garagebox mochten staan. Was prima! Friesche gastvrijheid, mooi dat het zo kon. Van de proviand werd meteen goed gegeten, we konden vol energie weer verder. Wind tegen, miezerig weer maar goede energie…. Voor we het wisten waren we al bij Zurich. Daar hadden we koffiepauze. Tof dat Lammert en Ina Tolhuis op ons stonden te wachten en met ons koffie gingen drinken. Dat kwam er wel op aan, de 2 bedienden waren al aan het poetsen. Na enig aandringen konden we allen 1 kop gewone koffie kopen, verder niets……. Gelukkig hadden we onze eigen mega voorraad eten en drinken. Het werd ook tijd om de lampjes op de fietsen te bevestigen. We begonnen de afsluitdijk in de schemer, toen we er over waren was het donker.
Verder naar Wieringerwerf, naar de pizzeria. Die zou pasta en salade klaar hebben voor ons. Dat duurde iets langer dan verwacht maar uiteindelijk had iedereen zijn portie gehad. Zware kost, de kok is duidelijk geen wielrenner, haha. Het duurde maar even en er kwamen allerlei gassen los uit allerlei gaten. Maar goed dat we buiten waren. Fietsen verbindt, je wordt een soort familie, en dan geneer je je niet meer zo snel moet menig deelnemer gedacht hebben. Het knalde goed de rest van de route.
Tussen Hoorn en Amsterdam reden we langs de dijk, in het pikkedonker. Een hele mooie omgeving werd er vooraf gezegd, maar daar hebben we niet zoveel van gezien. Waar ik eerst dacht dat fietsen in het donker griezelig zou zijn moet ik nu zeggen dat het reuze mee viel. Wat een lichtkanonnen zaten er op de fietsen; de straat en de billen van je voorganger waren volop in beeld.

Het bleek overigens dat de route niet overal voor de auto’s toegankelijk was. En dan is het lastig zoeken op een klein garmin apparaat… Petje af voor onze begeleiders in de volgauto’s, ze vonden ons toch steeds terug. Echte “padvinders” zijn het geworden.

Voorbij Muiden hebben we weer even een aanval op de proviand gedaan, helaas geen warme koffie of thee (wat kun je daar naar verlangen) maar de volgende stop was Ermelo en daar zou genoeg zijn. Alle reden om lekker door te fietsen. We dachten dat we na Amsterdam wel klaar zouden zijn met tegenwind maar op de weg van Almere naar Nijkerk staan niet voor niets zoveel windmolens bleek…. Vanaf Nijkerk werd het echte stoempen eindelijk wat minder. Lekker met de wind in de rug naar Ermelo. Als je het over gastvrijheid hebt dan is de Hema van Ermelo een top voorbeeld. Ze waren speciaal voor ons eerder geopend. En er stond een super ontbijt op ons te wachten, warm brood met omelet, croissants, muffins en lekkere mokken vol koffie, cappuccino en thee, HEERLIJK! En een zachte bank, wat fijn voor je zitgedeelte. Onvoorstelbaar dat je doosje zo’n pijn kan doen! Geen uierzalf tegen te smeren, geen klodders……
En wie stond ook in de Hema? Nico van Andel, de sportmasseur. Speciaal voor ons naar Ermelo komen rijden, met massagebank en stoel. En ja, die stonden in de etalage, want daar was nog plek, haha. Er werd dankbaar gebruik van gemaakt.

Op naar Wijhe, mooi man, ook nog met z’n allen op een pontje. Net aan de overkant de eerste lekke band. Met 2 volgbussen snel gepiept, even wiel wisselen en snel weer verder. Koffie met appelgebak in Restaurant 1703, en ook daar was Nico om de spieren soepel te maken. Waar de oude rotten in het vak gewaarschuwd hadden voor irritaties door vermoeidheid bleek dat bij ons gelukkig niet te kloppen. Nadat iedereen stond te wachten omdat ene HH nog een splinter uit zijn rug moest verwijderen konden we weer verder, op naar Ommen. In het verleden zijn er mensen op de fiets in slaap gevallen, in kon het niet geloven maar heb zelf ook moeten vechten om dit niet te laten gebeuren. Het uitklikken uit de pedalen werd voor meerderen moeilijk, vast vermoeidheid, maar ook de kluun expeditie in ??? door het zand zal hebben bijgedragen.

In Ommen nogmaals een aanval op de proviand. En smullen van de worst en kaas die we van Jan en Jenny Meijering hadden gekregen. Door naar Westerbork waar misschien Windhappers zouden zijn om het laatste stuk met ons mee terug te rijden. En ook dat stuk ging gewoon goed. Iets meer rekening houden met iedereen en dat werkte goed.

Prachtig dat er in Westerbork 6 Windhappers op ons stonden te wachten. En Carolien Cadoni die net als bij de start ook daar weer foto’s maakte. Een lekkere bak warme koffie gedronken samen en toen nog eenmaal je pijnlijke kont op het zadel draperen om weer in Stadskanaal te komen. En dat lukte, de 5 dames op kop, op naar het gemeentehuis. Wat geweldig dat daar zoveel mensen stonden. We kregen allemaal een roos van de club, de begeleiders en Nico kregen bloemen en wijn.

Man, man, wat overweldigend. Spontane tranen van trots, vermoeidheid, dankbaarheid en verbondenheid……

Yes, we did it!!!

Gedurende de reis en na afloop zijn jullie geïnformeerd via foto's, filmpjes en verhaaltjes van Kirsten, Hiske, Johan en Jakob en Carolien.

Allemaal bedankt! Het was een mega ervaring.
Voor herhaling vatbaar, maar dan plakken we er een paar kilometers aan vast zodat we allemaal op 500 komen smile

Check de foto's via het fotoalbum.